به گزارش حیات، وبگاه مدیکال دِیلی در گزارشی آورده است:
سِفِپیم یک آنتیبیوتیک تزریقی و پرکاربرد برای عفونتهای جدی در بیماران بستری است؛ این عفونتها عبارتاند از ذاتالریه، عفونت ادراری، مننژیت و نوتروپنی تبدار (ترکیب خطرناک تب و کاهش شدید گلبولهای سفید خون).
مرور جدیدی که در مجله انجمن پزشکی آمریکا، جاما نِتورک/ JAMA Network Open منتشر شده، ۱۱۰ کارآزمایی با ۲۲ هزار و ۶۰۸ بیمار را بررسی کرده است. از این بیماران، ۱۱ هزار و ۷۲۶ نفر سفپیم و ۱۰ هزار و ۸۸۲ نفر آنتیبیوتیکهای دیگر خانواده بتالاکتام (شامل پنیسیلینها و سفالوسپورینها) دریافت کرده بودند.
نشانهای کوچک، اما مهم
بر اساس این مرور، ۶.۶ درصد از بیمارانی که سفپیم گرفتند، در مقایسه با ۶.۲ درصد بیمارانی که داروی مقایسهای (آنتیبیوتیکهای دیگر از همان خانواده) دریافت کردند، جان باختند.
تحلیل آماری نشان میدهد بهاحتمال زیاد، سفپیم خطر مرگ در حدود ۳۰ روز پس از شروع درمان را اندکی افزایش میدهد؛ اما این عدد به معنای افزایش ۹۴ درصدی خطر مرگ نیست. در واقع، بهترین برآورد این است که خطر مرگ حدود ۱۰ درصد بیشتر باشد و حتی ممکن است هیچ تفاوتی وجود نداشته باشد.
وقتی پژوهشگران فقط کارآزماییهای منتشرشده را بررسی کردند، این نشانه قویتر شد. این نشانه در بزرگسالان دیده شد، اما در کودکان وجود نداشت. همچنین در بیماران مبتلا به نوتروپنی تبدار و عفونتهای شدید، و در مطالعاتی که دوزهای بالاتر سفپیم استفاده کرده بودند، بارزتر بود
چرا این بحث دوباره داغ شده است؟
نخستینبار در سال ۲۰۰۷ میلادی، یک فراتحلیل، مرگومیر بالاتر پس از درمان با سفپیم را گزارش کرد. سپس سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دادهها، از جمله کارآزماییهای منتشرنشده شرکتهای داروسازی را بررسی کرد و افزایش خطر مرگ پیدا نکرد. اما مرور جدید با مجموعه بزرگتری از کارآزماییها و روشی آماری که احتمال آسیب را برآورد میکند، به نتیجهای متفاوت رسیده است.
علاقه به این پرسش بهتازگی پس از مطالعهای در سال ۲۰۲۴ میلادی روی بیماران مبتلا به سپسیس (عفونت شدید و فراگیر در بدن) شدت گرفته که مرگومیر کمتری با سفپیم در مقایسه با پیپراسیلین-تازوباکتام (یک آنتیبیوتیک دیگر از خانواده سفپیم) نشان داده بود.
دوز مصرف؛ متهم اصلی؟
در تفسیری که همراه با این مطالعه منتشر شد، دکتر دانیل آسلان (Daniel Uslan) و ایتان اسمیت (Ethan Smith) از دانشکده پزشکی دیوید گِفِن در دانشگاه کالیفرنیا لسآنجلس نوشتند: سفپیم داروی خطرناکی نیست که به دنبال جایگزین برای آن باشیم. اتفاقاً داروی مفیدی است؛ فقط باید دوز مناسبش را پیدا کنیم.
آنها معتقدند قضاوت درباره ایمنی دارو در بیماران بدحال، فقط با شمارش مرگومیر کار دقیقی نیست. به گفته آنها، آسیب ممکن است از دادن دوز خیلی کم یا خیلی زیاد ناشی شود، نه از خود دارو.
سفپیم نسبت به سایر آنتیبیوتیکهای خانواده بتالاکتام، کمی زودتر میتواند از دوز مؤثر به دوز خطرناک برسد؛ بنابراین باید دوز آن با دقت بیشتری تنظیم شود. سازمان غذا و دارو هم پیشتر هشدار داده بود که این دارو میتواند نوعی فعالیت تشنجی بدون حرکات واضح ایجاد کند؛ بهویژه در بیماران کلیوی که دوز دارویشان بهدرستی تنظیم نشده بود.
خانوادهها چه کاری میتوانند انجام دهند؟
خانوادهها نباید بدون مشورت با گروه درمان، درخواست قطع آنتیبیوتیک کنند. یک عفونت جدی که درمان نشود، بسیار خطرناکتر از افزایش کوچک خطر مرگی است که این مطالعه نشان داده است. اما منطقی است که بپرسند آیا دوز دارو با وضعیت کلیه بیمار تنظیم شده، آیا سطح دارو در خون بررسی میشود و کارکنان مراقب چه عوارض عصبی هستند.
گیجی ناگهانی، خوابآلودگی غیرعادی، پرش عضلانی یا تشنج در طول درمان باید فوراً به پرستار یا پزشک گزارش شود.
انتهای پیام//
نظر شما